Bu sayfa, toprağın başka bir hâlini anlatır.
Çamurun hafızası konuşur.
 

Seramikle kurduğum ilişki bir teknikten ibaret değil.
Çocukluğumda sokakta çamurdan heykeller yaparken başlayan bir temas bu.
Ellerimin çamurla olan tanışıklığı yeni değil; yalnızca zamanla derinleşti.
Ürettiğim formlar ince ve narin olma iddiası taşımaz.
Aksine; kalın, güçlü ve taş hissi veren yüzeylerle şekillenir. 
Toprağın taşlaşma hikayesi bu..
 

Doğadan alınmış gibi duran, zamana direnen, bulunduğu mekânda sessizce var olan parçalar…
 

Bu işler bahçede, açık havada, toprağın ritmiyle üretilir.
Her parça tek tek elde şekillenir; kalıp değil, el hafızası belirleyicidir.
 

Aynısı yoktur.
Her biri, üretildiği anın ve dokunan elin izini taşır.
 

Seramik benim için süs değil; bir durma hâli, bir iz bırakma biçimi,toprakla kurulan içsel bir diyalogdur.
 

Burada gördüğünüz her parça; doğaya yakın, gösterişten uzak,
zamansız bir varoluşun sonucudur.